Soms lijkt het leven bezaaid met stenen.
Stenen waar je over struikelt. Dan lopen de dagen
en nachten in elkaar over en nergens vind je nog
werkelijke rust of ontspanning
Vluchten in dromen en fantasieen plaatst je buiten
de werkelijkheid en voor even is dat goed.
Immers, het lijkt daardoor , of je geen last meer hebt
van een moeizame weg.Tot je zover komt, dat de
werkelijkheid niet meer bestaat of je er geen contact
meer mee kunt maken.
Je wordt lusteloos, het werk gaat niet goed en enkel
nog extreme dingen kunnen je raken.
Verre , avontuurlijke vakanties en dan........
Dan kom je weer terug op je eigen pad met keien......
Als je lang zo je pad loopt ,vervreemd je telkens
een beetje meer van jezelf en onvrede die nergens
vandaan lijkt te komen , kleurt je dag, tekent je
leven..................................................................
Tot je niet meer wilt, niet meer wilt leven met die
durende herhaling. Tot je toe bent om jezelf echt
te gaan vernieuwen. Die stap is dichterbij , dan je denkt...
Alles wat je bent heb je immers al in huis.
Het belang bestaat er uit, om die eigen ik niet meer
onderdruk te laten zetten. Niet de wereld om je heen
laten bepalen wie en wat je bent, maar je zelf
je eigen etiket te geven, dat al jaren zoek was...
Het klinkt zo simpel en eenvoudig, waar om lukt het
dan steeds maar niet......pieker , pieker en vluchten in
kortdurende oplossingen om toch maar vooral van het
gepieker af te komen. Goed bedacht ,
maar dat hou je niet vol en het sluimert op de achtergrond
Opnieuw en met een frisse blik naar je zelf , leren kijken
en het beste stukje zelf, opnieuw een plek geven
is wat je kan helpen om weer te gaan lachen
zonder het gevoel van leegte en verzet....
Stenen waar je over struikelt. Dan lopen de dagen
en nachten in elkaar over en nergens vind je nog
werkelijke rust of ontspanning
Vluchten in dromen en fantasieen plaatst je buiten
de werkelijkheid en voor even is dat goed.
Immers, het lijkt daardoor , of je geen last meer hebt
van een moeizame weg.Tot je zover komt, dat de
werkelijkheid niet meer bestaat of je er geen contact
meer mee kunt maken.
Je wordt lusteloos, het werk gaat niet goed en enkel
nog extreme dingen kunnen je raken.
Verre , avontuurlijke vakanties en dan........
Dan kom je weer terug op je eigen pad met keien......
Als je lang zo je pad loopt ,vervreemd je telkens
een beetje meer van jezelf en onvrede die nergens
vandaan lijkt te komen , kleurt je dag, tekent je
leven..................................................................
Tot je niet meer wilt, niet meer wilt leven met die
durende herhaling. Tot je toe bent om jezelf echt
te gaan vernieuwen. Die stap is dichterbij , dan je denkt...
Alles wat je bent heb je immers al in huis.
Het belang bestaat er uit, om die eigen ik niet meer
onderdruk te laten zetten. Niet de wereld om je heen
laten bepalen wie en wat je bent, maar je zelf
je eigen etiket te geven, dat al jaren zoek was...
Het klinkt zo simpel en eenvoudig, waar om lukt het
dan steeds maar niet......pieker , pieker en vluchten in
kortdurende oplossingen om toch maar vooral van het
gepieker af te komen. Goed bedacht ,
maar dat hou je niet vol en het sluimert op de achtergrond
Opnieuw en met een frisse blik naar je zelf , leren kijken
en het beste stukje zelf, opnieuw een plek geven
is wat je kan helpen om weer te gaan lachen
zonder het gevoel van leegte en verzet....
Uit 't diepste dal gekropen
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer
Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat
Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen
't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret
Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut
Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet
langzaam aan een stapje meer
in een tijd dat je gaat hopen
naar een leven zonder zeer
Tranen die dan zullen drogen
op je moedeloos gelaat
zodat in je droeve ogen
langzaam weer een lach ontstaat
Eind'lijk kun je weer genieten
van wat leeft al om je heen
in een ander te verdiepen
ben je niet meer zo alleen
't Lijkt of ben je weer geboren
op de aarde terug gezet
waar je zolang zal behoren
tijdens leed en tijdens pret
Weet dat je terug kan vallen
in die meters diepe put
en de weg weer doet versmallen
die je ging... al zo beschut
Wederom opnieuw te starten
met een traan en goede moed
laten zien de wens in 't harte
maakt dat leven hopen doet
